موج دریای حقایق که زند بر که قاف ××××××××× زان ز ما موج بر آورد که ما کاریزیم
اسطورة ضحاك بن مايهاي پويا در ادب فارسي
شاهنامه اثري سترگ است كه از همان زمان سرودنش تا عصر حاضر، سايهاي سنگين و مداوم بر عرصة ادب ايران و به خصوص پهناي بيانتهاي شعر و شاعري داشته است. بعد از سرايش شاهنامه به دست تواناي فرزانة طوس، شاعران......
مقايسة تطبيقي اساطير
از آنجايي كه اسطورهها با ناخودآگاه انسانها سر و كار داشته و از زواياي باورهاي اصيل و طبيعي آنها در روزگاراني.....
برای دریافت فصل چهارم روی لینک "ادامه ی مطلبگ کلیک کنید.
فصل سوم:
بن مايههاي اساطيري داستان ضحاك:
در اين داستان شاهد اجزا و عناصر متعددي هستيم كه گواه ميتولوژيك (اساطيري) بودن اين داستان هستند. روند رويدادهاي فراواقعي Super naturalism ما را به اين مسأله رهنمون ميشوند كه اين داستان، اگر هم رگ و ريشهايي تاريخي داشته باشد، به اندازهاي نيست كه بر بن مايههاي اساطيري آن بچربد. تجسم شيطان در مقابل يك نفر به صورت انسان و اغواي او، ظاهر شدن شيطان به صورت يك خورشگر، و به پاداش خوشخدمتي، بوسه زدنش بر كتفهاي مخدوم خويش، سر برآوردن مارها از دوشهاي ضحاك و آرام نشدن اين مارها جز با خوردن مغز آدميان و…
آنگاه که زندگیت به مویی بند است،
و تو
از شاخه درخت زندگی آویزانی،
تمامت زمین ، آه
تجسمی از مرگ گرسنه است.
*****
و دستانتان – اینچنین ترد و نحیف –
به تحلیل کدامین سوال رفته بود؟
و چشمانتان ، آه
چشمانی که چند دقیقه پیش هنوز در این دنیا باز نشده بود،
در ندیدن کدام آفتاب کاغذی
پلک بر هم نهاده بود؟
و پاهایتان – آن پاهای سمن سا-
در اشتیاق کدامین زمین – زمین نسوده-
انگشت در هم فشرده بود؟
و سوالهایتان ؟
از من!
...
آه ...
بگذارید آرام بگیرم.
از تقصیرم بگذرید ای بزرگان کوچک من!
در پس کدامین دیوار
ناله می کند؟
لقمه هایم سنگ شدند.
*****
آسمانی شبانه به رنگ سفید
و
ستارگانی از این گونه سیاه.
برگهای دفترم:
شبها و ستارگانی از این جنسند.
من آفرینشگر شبهایی سفید
با ستارگانی سیاهم.
*****
قلمم چقدر سرشکسته شده است.
او رو به پایین فریاد می کشد.
دریغ از راست قامتی چنین
که از نهایت درد
گریه کنان
سر بر زمین دفتر می ساید.
بیچاره قلمم.
****
دیروز نمی دانستم
که امروز
به چه خواهم اندیشید.
و قلمم هیچ گمان نمی برد
که قطره قطره وجودش
سرودی خواهد شد.
در فصلی که زمستان جان است
حرارت عشق باید
تا واژه ها سرودی گردند.
*****
با واژه های منجمد چه کنم
انگاه که دغدغه نوشتن رهایم نمی کند
آفتابا بتاب
تا واژه هایم جویباری شوند
سطر به سطر.
*****
واژه ها اسیرانی هستند
در بند کتاب.
کتابخوان،اما
اسیری است که،
این واژه های در بند
به بندش کشیده اند
*****
آنکه انس با کتابها دارد
با هر کتابی که می خواند،
حکم تبعیدش را
به تایید مولفی میرساند
انار عشقت را
به اندازه ای مکیده ام که
تنها تفاله ای از آن برایم مانده.
دیگر عشوه نده.
****
روزگاری
از دیدن رفتارهای مقلدانه حیوانات بر صفحه تلویزیون
به خنده می افتادم.
اکنون اما
در ماتم عمری نشسته ام
که به تقلید از دیگران گذرانده ام.
من حتی گرفتن یک قاشق را نیز از دیگران آموخته ام.
****
چه دیدگان معجزه گری دارم!
از ستاره هایی که در زمین دستانم کاشت،
در وجودم آسمانهایی روشن رویید.
بارانی که دیشب بارید،
عرق شرم خدا بود
از جهالت خلیفه اش در زمین.
****
پلی که قرنها پیش
بین زمین و آسمان ساخته بودند،
بر سر سازندگانش ویران شد.
اکنون هیچ معماری حاضر نیست پلی در فضا بسازد.
همه زمین گرا شده اند.
****
از روزی که مغز سرم عوض شده،
دسته کلید هیچ فلسفه سازی
نمی تواند معمای افکارم را بگشاید.
